Geef ze een tribune en hun leven komt tot leven. Ja: ze hebben véél te vertellen, al beseffen ze dat vaak zelf niet. Hun ervaringen, emoties, geschiedenis zijn méér dan een persoonlijk verhaal.

Deze kunnen uitspreken, met hun eigen woorden, opent een ganse wereld voor hen zelf (en voor de toehoorder, lezer). Een wereld, waarin ze gewaardeerd worden, waarin ze écht meetellen, waarin ze aanhoord maar vooral gehoord worden.

Een wereld, waarin ze zelf creatief mogen zijn, verwoording scheppen van hun eigen harde en geleefde werkelijkheid, dit in een groepsgebeuren ontstaan en uitgesproken.

“Artistiek” krijgt op deze wijze zijn volle inhoud, niet als een andere wereld die door armen vervreemd en verweesd ervaren wordt, maar als een betekenisvolle reflectie op de werkelijkheid, zoals zij die ervaren en waarbij de lezer doordenkertjes aangeboden krijgt om er iets aan te doen in zijn levenssituatie en/of op zijn werkterrein