Hier stap ik dan, verder en verder, op zoek naar het licht op het einde van de tunnel.
Als een eenzame ziel op zoek naar wat leven stap ik hier door een donkere, koude, eindeloze tunnel.
Mijn benen doen pijn, mijn hoofd doet pijn, alleen de hoop houdt mij staande.
In de verte hoor ik allerlei enge geluiden, ze maken me angstig en jagen me op hol.
Akelige diertjes staren me aan, alsof ze weten dat mijn laatste uur geslagen is .
Het lijkt alsof iemand mij wil straffen voor de zonden die ik heb begaan.
Voor mij zie ik allerlei beelden, beelden van de slechte dingen die ik heb gedaan.
Naarmate ik verder stap, glijdt de hoop beetje bij beetje langs mij weg, tot plots in de verte een klein wit licht verschijnt.
Ik begin te remmen, het licht wordt alsmaar groter en opeens …!
Een golf van euforie overspoelt mij, eindelijk sta ik aan het einde van de tunnel.
Opeens schiet ik wakker met het zweet op het voorhoofd denk ik bij mezelf: “oef, het was maar een droom.”
Sinds die dag ben ik beter naar mezelf en mijn omgeving gaan kijken, alsof iemand of iets mij een teken had gegeven van bovenaf.

Dieter, Vilvoorde, 2003