Een moeder is gewoon een vrouw maar vanbinnen leeft ze voor anderen
Ze breit de dagen aaneen met de naalden van het geduld.
Ze weeft haar herinneringen in haar dromen.
Ze rondt het leven af met mooie kant.
Ze denkt met kleine gebaren
Ze strijkt de kreuken glad.
Als het donker wordt legt ze een deken van rust over het huis.
Ronse, 2002