Er is mist en ik zie niets
Zo is het ook in mijn hart
Vol met mist omdat ik je mis
Ver van mij en toch dichtbij

Omstandigheden zijn zo omdat we niet bijeen kunnen zijn
Maar daarom zal de liefde nog niet sterven
Juist daardoor is ze nog sterker
Waar ben je?

Als ik je nodig heb om je omhelzen
Mijn hoofd op je schouder te leggen
Hier kan ik dat niet
Kennissen genoeg, gewone vrienden maar ook hypocrieten
Lachen met je problemen, dat doen ze

Ik ben een mens die veel bitterheid en verdriet meedraagt
Een vrachtwagen vol.

Ik leef zonder adem
stilaan zal ik vergeten en zal ik deze wereld vaarwel kunnen zeggen

Men lacht met de kleine man.
Omhelzingen en kussen zijn vol hypocrisie

Wanneer ik echt pijn heb ziet niemand het
Ik ben een mens die nooit meer lacht en geen geluk meer kent in dit leven.

Iedereen kent mij (als ze wat kunnen krijgen)

Ik vraag nog maar één ding
Dat is dat ik het einde zelf kan kiezen.

Goedendag Miztaki,
Jonge man wat zoek je op dit uur op deze plaats
Het Noordstation – op zoek naar drugs of goedkope liefde
Ik ben geen voddenman
De pijn van een ander koop ik niet.
Ik zie anderen die pijn lijden en ik zucht.

Het is niet de eerste die op de stoep zit
Ik zie een jong mannetje op de stoep zitter:
“hoelang zit jij hieral?”
Neem dan toch pen en papiet en vraag asiel of amnestie.
Schrijf hoelang je al op de straat leeft en vraag hoelang nog?
Dit is ook niet de eerste die op des toep zit en ook niet de laatste

Monique, Vilvoorde, 2003