Door de scheiding met zijn vrouw, wordt Jempie ineens dakloos.
Hij gaat naar het OCMW met zijn verhaal. Daar konden ze niets voor hem doen. Gelukkig had hij een vriend waar hij welkom was. Hij dacht dat het maar voor enkele dagen hooguit voor een week zou zijn. Hij heeft er twee maanden gelogeerd, tot hij iets gevonden heeft.
“Hij heeft geprobeerd een huisje te huren maar dat is niet betaalbaar. Hij woont nu in een studio en betaalt 8.500 Bfr. per maand aan huur, elektriciteit en verwarming. Hij heeft een inkomen van 34.000 Bfr. en betaalt maandelijks 12.500 BEF onderhoudsgeld voor de kinderen.

Er blijft dus 13.000 BEF over om van te leven. Dertig dagen per maand, 433 BEF per dag om te eten, kledij te kopen, verzekeringen te betalen, medicatie te betalen, te voorzien in vervoer, radio of T.V taksen, hospitalisatieverzekering( als je dat al kan betalen) bijdrage voor mutualiteit, vakbond ( om met alles in orde te blijven) en dan praat je nog niet eens over een extraatje dat je je kinderen zou willen toestoppen voor een goed rapport, een nieuwjaar of verjaardag. Hierop moet hij bezuinigen omdat de vaste kosten te hoog zijn. Het zijn zure druiven als je buiten de zonnestralen leeft.

Het is geweten: huisvestingkosten zijn de grootste uitgavenposten van een gemiddeld gezin. Het zijn bovendien kosten waaraan niet te ontkomen valt zonder directe gevolgen. Woonkosten bestendigen daarom vaak een armoede- of achterstellingsituatie.

Aan verhuizen zitten extra kosten: de waarborg moet betaald worden, vaak moet er opnieuw behangen of geverfd worden, moet er voor de grote stukken een verhuiswagen gehuurd worden en moet hier en daar wat hersteld worden aan de woning.
Voor gezinnen die het al moeilijk hebben om met een beperkt inkomen rond te komen, zijn deze extra kosten vaak niet haalbaar.

Lier, 2002