Zij draagt de stempel van een psychiatrische drempel.
Maar waarom…dat vraagt niemand zich af.
Die pijn neemt ze mee in haar graf.

Zij wordt dikwijls verstoten, omdat zij onverdroten
Met haar waarheid, de mensen tegen het gezicht kan stoten.
Zij is gekwetst en pijn gedaan,
Maar daar trekt niemand zich iets van aan.

Diegenen die zeggen ‘die is zot’
Onthou dit goed: ook u ontsnapt niet aan uw lot!

Zij heeft geen pijn,
Oh nee, en ze is toch gedoemd om alleen te zijn.

Dat denken zij, die niet eens weten,
Hoezeer haar hart is opengereten!
Zij zit op een kamertje klein.
Ze is ziek en kan zich niet eens meer verweren
En daarom moet ze doelbewust alles ontberen
Geld en meubeltjes heeft ze niet
En dat is een deel van haar grote verdriet.

Want niemand heeft nog tijd…onverschilligheid!
Mijn mama zei altijd:
“niet klagen, maar dragen en bidden om kracht”.

Aalst, 2002