Het gebeurde op 18 juli 2000. Toen raakte ik helemaal over mijn toeren, en deed een verschrikkelijke daad. In paniek schoot ik naar beneden en vertelde mijn buurman wat ik had gedaan. De man en zijn vriendin barstten in tranen uit en belden onmiddellijk de ambulance op. Toen zei ik dat ik naar boven nog iets moest gaan halen, en dan deed ik nog ergere dingen. Dra was er de ambulance, en werd ik met spoed naar de kliniek gebracht te Duffel. Daar heb ik zelf mijn ouders gebeld en verteld wat ik had gedaan, en werd misselijk en ziek. Ik verbleef er gedurende enkele weken, en terug thuis – enkele dagen – herviel ik , en werd weer met spoed opgenomen . Weer anderhalve week thuis, terug opgenomen met spoed en sindsdien verblijf ik al meer dan een jaar in de psychiatrie, drie maal in de PAA 2 afdeling daarna werd ik doorverwezen naar Fase C . Daar verbleef ik van 11 oktober vorig jaar tot 14 februari 2001. Dan belandde ik wegens omstandigheden achter slot in de gesloten Fase A , een paar dagen dan terug in Fase C en enkele dagen later ging ik weer uit mijn kamer en belandde ik terug in de gesloten Fase A. Daar heb ik enkele weken gezeten, en werd er besloten dat ik weer naar een andere afdeling moest, waar ik nu verblijf. Toen heb ik verschrikkelijk gehuild, want het is daar dat ik mijn vriend heb leren kennen, en plots werden we gescheiden. Hij moest naar waar ik eerst was, en ik naar de afdeling waar ik nu verblijf. Maar als je het goed bekijkt is het goed geweest dat ze me hebben doorverwezen naar waar ik nu in behandeling ben, en wat onze relatie betreft : we zijn mekaar altijd blijven opzoeken, en we zijn nog steeds gelukkig met mekaar. Je hoort dus, beste mensen, ik heb al veel stappen moeten doen, en van ‘hut naar haar’ gestuurd, maar ik blijf volhouden, en blijf geloven dat alles goed gaat komen. Ik wil er uit komen, zo moeten we er allemaal door, wat er ook gebeuren mag.

Nicole, Lier ,2001