Met momenten zie ik het gewoon niet zitten met de rekeningen

Alles komt bijeen en dan nog de kosten voor de school, dan moeten ze vijfhonderd voor dit en dan tweehonderd voor dat, de rekeningen stoppen gewoon niet.

Mijn kind en ik hebben het financieel heel moeilijk.
Ik ben verplicht klederen te dragen van 12 jaar oud.
Voor mijn kind kan ik gelukkig een beetje nieuwe kleding kopen.
De uitstappen met de school moet ik weigeren daar ik geen 4.000 frank heb voor een uitstap.

Ik voel me eenzaam en verloren als mijn zoontje niet thuis is. Dan gebeurt het wel dat ik zit te huilen en de moed niet heb om mij aan te kleden. Ik sluit mij gewoon op tussen de vier muren want ik kan totaal niets meer doen wegens een ongeval. Dit maakt me dan ook kregelig daar ik altijd een sportieve vrouw ben geweest en tevens zeer zelfstandig was.

Keer ik de gang uit dan moet ik een à twee uur wachten om verder te kunnen kuisen. Dit alles samen steekt me gewoon tegen daar ik altijd van een ander moet afhangen.

Zelf moet ik mijn zoontje lastig vallen om mijn sokken en mijn schoenen aan te doen. Ook gebeurt dit men mijn broeken. Hij komt soms zelf vragen of hij moet voeten niet moet wassen en afdrogen.

Een geluk dat ik mijn zoontje nog heb.

Jetty, Kapellen, 2002