Wij zitten in een PWA statuut.
Een wat?
Een PWA statuut.
En PWA wil zeggen Poetsen-Werken-Afwassen ( dat is zeker iets wat Miet Smet nog nooit gedaan heeft).
Het OCMW doet schitterend werk maar de hoofdleverancier (de regering) laat het dikwijls afweten, zodat het OCMW dikwijls verplicht is te zeggen: “Mag het wat minder zijn?”Maar minder kan voor ons niet meer, geloof mij. Minder dan bijna niets is helemaal niets. Helemaal niets voor de dagelijkse dingen, de dokters en de schoolkosten en dan blijft er nog minder dan niets over voor een extraatje voor de kinderen, die wij graag toch iets meer dan niets zouden geven.

Pas op, wij trekken onze plan, wij moeten wel want wij kunnen geen PWA-ers betalen om ons te helpen. Dan komt er nog onverwachts een rekening die wij betalen van dat beetje bijna niets, ik vraag mij dikwijls af hoe komt het toch dat wij kunnen toveren met dat bijna beetje niets.

Wat ik ook geleerd hen in de P.W.A. is met de computer werken. Mijn kinderen leerden dit op school en zij kenden iets waar ik geen verstand van had. Ik vond hen slim en ik voelde mij de domme, mijn vriendin volgde computerles en zij heeft mij aangesproken om mee die lessen te volgen. "Ik ken daar niks van", was mijn eerste reactie. Maar ik ben uiteindelijk toch mee gegaan.
Amaai, we moesten eens een tekeningetje verkleinen. De leraar vroeg: "wat hebt gij gedaan?" ... "Ik heb alle stappen gedaan zoals 't moet, maar dat wil hier niet lukken". De leraar kwam controleren. Ik kreeg een andere computer, want de schijf was vol. Ge ziet wel, 't lag niet aan mij.
Ik ben verrast en verwonderd dat wij dit allemaal kunnen leren. Ik ben niet zo dom. Nu ben ik fier bij mijn kinderen en kan met hen meepraten. Dat is dan weer een beetje gelukkig zijn.

Het leven heeft mij al veel geleerd.

Paula, Malle, 2002