Vroeger toen we school liepen mochten we onze gedachten ook neerpennen en dat ging dan over onze omgeving, en natuur en het vloeide uit mijn pen omdat het makkelijk was over mooie dingen te schrijven.
Natuur is mooi en als ik met mijn fiets kilometers afleg op mijn ritme dan vergeet ik het lelijke en kijk ik naar het mooie.
Nu zit ik op dit nog lege blad te staren.
Vele illusies ben ik kwijt, ik kan niet meer onbevangen naar de wereld kijken, maar wat ik niet kwijt ben is mijn rechtvaardigheidsgevoel, want er loopt in België flink wat fout.
We leven in een explosieve kapitalistische maatschappij waar alleen geld en macht de normen zijn.
De tegenstelling tussen arm en rijk is enorm, en dan heb je nog de beslissingen die boven ons hoofden genomen worden.
Zoiets kan en mag niet blijven doorgaan. Op een goede dag moet de boel ontploffen.
Het kan niet in deze tijd dat de ene moet leven van ongeveer 500 Euro leefloon en de andere het tienvoudige krijgt. Als iedereen actie zou ondernemen zou er heel wat kunnen veranderen.
We moeten echt aan de bel trekken bij de ministers, anders verandert er niets.
Armen staan niet op hun politieke agenda. Ik denk dat er in wezen veel opgelost kan worden. Ach, ik zal wel naïef zijn zeker, in ieder geval neem ik nu mijn fiets en kijk ik naar de natuur, de rivieren, de bossen, de vogels.
Ik zit te dagdromen op een bank en snuif de pure dingen van de natuur op.

Francine, Lier, 2002