Jong en naïef ging ik mee in de tunnel der verliefdheid
Langzaam maar zeker op een geraffineerde en dictatoriale hand
Werd ik een vogeltje in een zilveren kooi.
Ik was vermengd met het materiële maar wat is het materiële?
Wat was die liefde?
Geen liefde meer, geen gezelschap meer.
Alleen als in een donkere tunnel, alleen en verlaten.
Eenzaamheid.

Door een dramatische gebeurtenis is deze relatie plots geëindigd.
De donkere tunnel werd lichter, een wereld ging voor me open, een grote wereld, een onbekende wereld.
Een wereld waarin ik terug mijn weg moest vinden, met veel moeilijkheden.
Voor het eerst in februari sneeuw en vrieskou was ik zo vrij als een vogel.
Na 24 jaar in een tunnel van donkerte te zitten zonder te moeten werken fietste ik op 42-jarige leeftijd naar mijn eerste werk.

Ik voelde mij zo vrij als een vogel, die weer zijn vleugels kon openslaan.
Ik moest veel doen, ik moest veel leren. maar ik was vrij te doen wat ik kon.
Ik had minder maar ik kon zelf beslissingen nemen.

Wat was die liefde die mij opsloot, nu zie ik het licht van hemel in mijn tunnel.
Ik voelde liefde en vriendschap groeien van de mensen die in dit deel van de tunnel toegelaten zijn.
Ik wil volledig uit de tunnel en mijn jarenlange verdriet kunnen delen met de mensen die me omringen.
Ik voel me rijker nu als ben ik armer
Ik voel me rijk aan liefde, ik voel me rijk aan vriendschap.
Ik zoek nog de weg om al het verdriet achter te laten.

Ik moet volledig uit de tunnel geraken om samen met al diegenen waar ik van hou, samen verder te kunnen leven onder de zon.

Ik moet weg van die donkere tunnel die nog steeds zijn schaduw op mij werpt.

Ursula, Vilvoorde, 2003