We zaten in dezelfde school.
Zo hebben we elkaar ontmoet als klein kind.
De ene was acht en ik was tien;
In het begin dat we daar waren hadden we niet veel luxe, we aten uit plastieken borden en dronken uit plastieken tassen.
We waren wel blij dat we in die school terecht waren gekomen.
Het waren geen juffrouwen maar nonnetjes.
Het was er enkel en alleen voor meisjes en het was een MPI.
Het MPI was een instelling waar kinderen van het gerecht of weeskinderen terecht konden.
Het was ook een school voor kinderen die minder goed konden leren.
Ik zat in het gewoon onderwijs, mijn vriendin zat in het gebouw van de BLO.
Ik zat wel twee leefgroepen hoger, maar we zagen elkaar elke dag op de speelplaats en ‘s avonds om te gaan slapen.
We hebben wel veel samen uitgespookt.
Mijn vriendin heeft zuster Joanna haar kap over de haag gesmeten, dat hadden we samen met de groep beslist.
Het was een mooie tijd, maar als we ons eens niet gedroegen kregen we straf en moesten we op de kleintjes passen.
Dat vond mijn vriendin niet plezant.
Wij hebben ook goede en slechte tijden gekend maar uiteindelijk zijn we toch blij dat er zulke scholen bestaan.
Wat was er van ons anders terecht gekomen.
Wij hebben heel veel armoede gekend. Mijn vriendin en ikzelf zijn nu gelukkig.
Wij hebben allebei kinderen en willen dat onze kinderen niet moeten meemaken wat wij allemaal hebben meegemaakt.

Ronse, 2002