Niets is onschuldiger dan een pasgeboren kindje,
Zo teer, nog zo zonder zorgen.
Maar er komt een dag
Dat het leven hem een rugzakje omdoet.
Bij de een gevuld vanaf dag één,
Bij de ander leeg tot de dag van morgen
Dit rugzakje is voor zijn bagage,
Zijn levenswijsheid en zijn zorgen
Alleen verlichten door het te lezen:
‘Je staat er niet alleen voor, ik zal je helpen’
En zo samen met allebei een hengsel in de hand
Lopen we verder met vallen en opstaan.
En pas als de rug van je kind breed en sterk is
En het zelf zegt: ‘ mam geef dat tassie maar hier’
Dan weet je dat de tijd rijp is
Maar je kunt het niet laten stiekem een briefje in het zijvakje te steken: ‘Mijn lieve kind, als ik moet helpen dragen…’

Ronse, 2002